?<นิทานจ๊าบๆ>?

เอาละครับมดกับตั๊กเเตนเป็นนิทานที่ผมคาดว่าคงจะรู้กันเป็นอย่างดีเเต่จะมีใครมั้ยที่รู้ฉบับของผม เหอๆ เอาละเกริ่นมานานผมขอเริ่มเขียน ฌบัดนี้

กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว(ตรงไหนเพิ่งเอาลงไม่ถึง2วันเลย)มีมดที่ขยันขันเเข็งมากหาอาหารทุกวันเพื่อประทังชีวิตหน้าฝน เเต่มีตั๊กเเตนมัวเเต่ดีดพินกินน้ำค้างนอนเกาพุงเจอกับมดจึงถามว่า ไงเจ้ามดผู้มีหนวดบนหัวนี่ถ้าไม่บอกว่ามดข้านึกว่าเป็นกระบือนะเนี่ยบ้านก็ห่างจากที่นี้ตั้ง50ม.ทำไมไม่สร้างบ้านที่นี่เล่าเดินทำไมเสียเวลา มดตอบกลับอย่างไม่ทันคิดว่า เเล้วทำไมล่ะทีนายยังนายเกาพุงอยู่ตรงนี้เลย ก็ตรงนี้มีน้ำมีอาหารให้ข้ากินนี่ ตั๊กเเตนตอบอย่างขบขัน เเละเล้วก็มาถึงหน้าฝนตั๊กเเตนก็เต้นรำตามปกติเเต่มดซมซานเหนื่อยจนอาเจียนหน้าซีด 3วันถัดไปมดตัวนั้นได้ไปสู่สวรรค์เมื่อตั๊กเเตนรู้ข่าวจึงไปหาถามว่าทำไมไปเเล้วละ เพื่อนจึงตอบว่าก็ทำงานหนักไปไงล่ะ โธ่บอกเเล้วว่านอนกินเเบบเราสบายกว่าเยอะ

edit @ 11 Dec 2009 21:13:43 by !^CosMo^!

พบกันอีกแล้วนะครับเพื่อนหลังจากเลิกเขียนไปสาเหตุมาจาก เพื่อนที่ช่วยคิดอยู่คนละห้องนะครับ เอาละเข้าเรื่องเลยดีกว่าหลังจากที่ช่วยกันคิดมายาวพอสมควรแต่เรื่องที่ออกมาอาจไม่ดีก็ออย่าว่ากัน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีกาตัวหนึ่งหิวน้ำมากบินไปเจอบึงแต่คิดว่า มันธรรมดามากที่ต้องกินน้ำจากบึงถ้าเรากินจากที่อื่นต้องมีกาตัวอื่นนับถือเราแน่ มันจึงบินไปต่อเรื่อยๆไม่ว่าจะเจอบึงหรือเเม่น้ำที่ไหนมันก็ไม่ยอมไปกินจนมันทนไม่ไหวแล้วพูดกับตัวเองว่า พอละถ้าเจอน้ำที่ไหนเราจะกินที่นั้นเลย มันบินลงไปพบกับถ้วยอลูมิเนียมอยู่บนเตาแก๊สที่ปิดไฟอยู่มันเลยคิดได้ว่า ที่ลึกลับอย่างนี้ตัวอื่นไม่เคยกินหรอก แต่มันลึกมากเลยทำไงดีละมันจึงคิดได้ว่า เราเคยอ่านนิทานอีสปว่าเอาหินมาวางก็จะได้น้ำที่สูงขึ้น มันจึงคาบเอาหินวางไปหลายก้อนแต่นานเข้ามันก็ร้อนมากแถมน้ำก็ค่อยหายไปจนในที่สุดมันหมดความอดทนจนตกไปในน้ำร้อนตายคากาน้ำ

หลังจากนั้นคนจึงเรียกถ้วยอลูมิเนียมว่ากาน้ำ

ผมไม่มั่นใจชื่อเรื่องนะครับผมคิดกับพี่ด้วย

มีหมาตัวหนึ่งขโมยเนื้อไปถึงลำธารขณะกำลังข้ามพบเงาเห็นคิดว่าเป็นตัวเมียจึงจีบว่า เธอสวยจัง เเต่เห็นเงาพูดเเต่ไม่ได้ยินเสียงจึงตะโกนอยู่เเถวๆนั้น อย่างไม่ลดละผ่านไปอีกหมาตัวนี้เห็นเงาโทรมเลยไปขโมยเอาเนื้อให้เงากินโดยโยนลงไปเเต่ไม่เห็นกินเลยสงสัยเห็นเงาหายไปจึงคิดว่าไม่รักเเล้วเลยกระโดน้ำตาย